Hoy que la suerte quiere que te vuelva a ver,
ciudad porteña de mi único querer,
oigo la queja de un bandoneón,
dentro del pecho pide rienda el corazón.
Anda! É este o momento!
Deixa que as pernas se entrelacem
Os braços se unam
As bocas se juntem
E o tempo pare!
Mi Buenos Aires, tierra florida
donde mi vida terminaré.
Bajo tu amparo no hay desengaño
vuelan los años, se olvida el dolor.
Sente! Sente o coração descompassado
As mãos que te percorrem
O calor da respiração na tua nuca despedida
A força do desejo.
En caravana los recuerdos pasan
como una estela dulce de emoción,
quiero que sepas que al evocarte
se van las penas del corazón.
Sente! A emoção, a força da emoção
O corpo que levita sequioso dos teus passos
Os lábios que anseiam pelos teus
A rosa que escapa da boca perdida
O sabor perfeito do teu ser.
Las ventanitas de mis calles de Arrabal,
donde sonríe una muchachita en flor;
quiero de nuevo yo volver a contemplar
aquellos ojos que acarician al mirar.
Sente! O poder daquele oito perfeito
O corpo que rendido te quer
A alma que só deseja e anseia
Sente o grito que Gardel deixa na garganta
Que grita nos sentidos que em ti descobre.
En la cortada más maleva una canción,
dice su ruego de coraje y de pasión;
una promesa y un suspirar
borró una lágrima de pena aquel cantar.
Mi Buenos Aires querido....
cuando yo te vuelva a ver...
no habrá más penas ni olvido...
Sente! Este amor que pulsa
Esta vida que nos passos se desenha
Este ser sem força que nos teus braços
Sonha, vive e respira!
Sente! E arrasta-me nessa dança!
Uma sala escura. A luz vermelha, ténue e sombria! Os corpos na penumbra cujos sussurros preenchem o ar. As paredes despidas e confidentes. Um arrepio na pele. Um sorriso sedutor que acaba num olhar de chamamento. A mão que se estende. Um caminho lento de uns pés que quase que voam. Dois vultos que desaparecem no rasto da parede. Aquela que guarda todos os segredos!
[
Mi Buenos Aires Querido de Carlos Gardel]
Malae[“Quema, quema, tu nombre quema mi voz Buenos Aires me dolio pienso tanto en ti en mis recuerdos suavecitos...”*]